Ο Βασίλης Κουτσαβέλης γεννήθηκε στην Πωγωνιανή της Ηπείρου το 1903. Σε ηλικία 12 χρονών πήγε στην Αθήνα με σκοπό να γίνει φωτογράφος. Εργάστηκε αρχικά σαν παραγιός και σαν βοηθός μέχρι το 1928, όποτε και αποφάσισε να επιστρέψει στα Γιάννενα και να ανοίξει δικό του φωτογραφείο. Η δουλειά του και η τεχνική του τον ανέδειξαν σε έναν από τους πολύ καλούς φωτογράφους της εποχής. Τα χρόνια του Μεσοπολέμου ήταν τα πιο παραγωγικά για τον φωτογράφο. Οι φωτογραφίες του χαρακτηρίζονται από τεχνική ποιότητα όσο και από αισθητική. Είναι σημαντικό ότι δεν περιορίστηκε στο χώρο του στούντιο, αλλά αποτύπωσε μεθοδικά σκηνές από την καθημερινή ζωή και τα δρώμενα στην πόλη και την περιοχή των Ιωαννίνων.
Δυστυχώς, το φωτογραφικό αρχείο του αλλά και αυτό που είχε συγκεντρώσει από τους παλιότερους φωτογράφους χάθηκε. Ένα μέρος από 700 περίπου γυάλινα αρνητικά του βρίσκονται στη συλλογή του παλαιού φωτογράφου Χρήστου Σουμαλεύρη. Ο Β. Κουτσαβέλης είχε εκδώσει και καρτ ποστάλ με τοπία των Ιωαννίνων. Φωτογραφίες με τοπία του δημοσιεύτηκαν σε τεύχη του περιοδικού Καινούργια Τέχνη.
Ο Βασίλης Κουτσαβέλης όσο ζούσε δεν πραγματοποίησε καμιά έκθεση των έργων του, ούτε το σκέφτηκε, ούτε και το επεδίωξε. Τις πλάκες των αρνητικών τις καταχώνιαζε στα συρτάρια του και οι περισσότερες από αυτές χαθήκανε στη διάρκεια των χρόνων. Οι πιο σημαντικές φωτογραφίες του έργου του είναι τραβηγμένες στη δεκαετία ’30-‘40, μια εποχή όπου πολύ λίγα πράγματα γνωρίζουμε για τη ζωή του.
Άνθρωπος εσωστρεφής καθώς ήταν ο Κουτσαβέλης, του έφτανε να αιχμαλωτίζει τις μυστικές σκέψεις του στο φακό της μηχανής και να τις επεξεργάζεται κατόπι με μαεστρία, ολομόναχος, στο σκοτεινό θάλαμο. Το Πάσχα του 1937, στην ακμή της δραστηριότητάς του, είχε την τύχη να συναντηθεί με το φωτογράφο Σπύρο Μελετζή και να σχετισθεί μαζί του φιλικά.
Ο Μελετζής μετά τον πρόωρο θάνατο του Κουτσαβέλη — πέθανε το ‘62 — αναφερόμενος στο έργο του φωτογράφου, γράφει ανάμεσα σε άλλα: «Ο Κουτσαβέλης ήταν πραγματικά καλλιτέχνης. Οι φωτογραφίες του με θέμα τη λίμνη των Ιωαννίνων, όλες μα όλες, έχουν τη σφραγίδα του δημιουργού καλλιτέχνη φωτογράφου. Ανεπανάληπτες, συνθετικά άρτιες, γεμάτες λάμψη.» Και παρακάτω: «Μα μήπως υστερούν σε τίποτα και οι ανθρώπινες σκηνές που τράβηξε στο δρόμο; Όπως ο ζητιάνος ή ο αρκουδιάρης κι ακόμη τα στιγμιότυπα από την κατασκευή του δρόμου Ιωαννίνων-Μετσόβου που γινότανε τότε. Αυτό που θαυμάζω στον Κουτσαβέλη είναι το χάρισμα που είχε να διαλέγει τα θέματά του και την ικανότητά του να τα μελετάει συνθετικά πριν πατήσει το κουμπί της μηχανής ώστε να έχει το άριστο αποτέλεσμα.
πηγή: Ισμήνη Καρυωτάκη (popaganda.gr),
